Intermezzo (1) Interview met pianodocente Bertine Hobbelman

Mijn kracht is mensen te helpen er plezier in te blijven houden – Muziek en pianodocente Bertine Hobbelman.

Eigenlijk ben je zelf degene die jou muziek leert maken, door de aandacht die je er aan geeft. Ik geef een route aan en vertel over de muziek, open een aantal mogelijkheden. Ik geef kennis mee, maar het instrument bespelen dat doe je zelf.

De les is bedoeld om je te helpen kijken, naar of je jezelf in de weg zit, iets nog niet begrepen hebt, je lichaamshouding, hoe je je vingers op de piano zet, hoe je de muziek wil spelen. Of je van jezelf te veel eist.

Dat laatste kan je ook danig in de weg zitten.

Zeker volwassenen hebben het echt nodig om geduld te hebben met zichzelf. Want je hebt vaak een enorm beeld in je hoofd van wat je allemaal zou willen. Waarschijnlijk, want anders wil je zo’n instrument, piano, helemaal niet bespelen.

Je denkt dát wil ik, maar dan moet je al die kleine stappen gaan zetten en dat geduld heb je dus nodig, met jezelf, en dan ook het plezier vinden in die kleine stappen. Want er plezier in blijven hebben staat voorop.

Dat is voor kinderen vaak makkelijker. Want die hebben dat resultaatgerichte minder. Tenzij ze teveel beïnvloed zijn in dat opzicht, door ouders of andere leraren. Kinderen zijn nog speelser en die vinden elke stap leuk.

Kinderen vinden die kleine stappen dus fijn, terwijl een volwassene vaak denkt Oh, ik kan er nog steeds niks van en hoe hou je dan het plezier er in? Volgens mij is dat mijn kracht… mensen daarbij te helpen.

En als je dat niet lukt, dan moet je er over praten. Het durven zeggen, want je raakt de lol ook kwijt door er niet mee bezig te zijn.

Dus je helpt jezelf ook door er regelmaat in te brengen.

Doe je dat niet, dan verlies je je motivatie.

Dan denk je ik kan het steeds maar niet. Dus als je thuis komt na de les… ga dan meteen even wat doen met wat je die dag geleerd hebt, zodat je het niet vergeet. Dat geldt ook voor kinderen. Je moet er wel iets voor over hebben, het gaat niet vanzelf. Maar eigenlijk geldt dat voor alle dingen van waarde. Dat die niet vanzelf gaan. Je kan niet zeggen: ik betaal een paar tientjes aan die mevrouw en dan kan ik dus muziek maken. Nee. De mooie dingen in het leven, die komen niet vanzelf.

Je hebt dus twee dingen, muziek maken en de regelmaat die je daarvoor nodig hebt. En als mensen talent hebben dan kunnen ze dat alle twee heel goed. Daarbij gaat het er wel om dat je dat niet als dwang ervaart. Jezelf iets gaat opleggen, waar je je niet goed bij voelt.

Dus ik begrijp heel goed als leerlingen er niet hun vak of hun leven van willen maken, maar toch plezier willen hebben in muziek maken.

Hoe doe je dat? is dan de vraag. Met een zekere mate van regelmaat en vanuit een zekere mate van muzikaliteit, die iedereen heeft.

Ik heb wel eens een boekje gelezen over een man die iedere dag speelde en daardoor na verloop van tijd ieder stuk kon spelen dat hij wilde spelen. Als je dat zou doen als amateur pianist... dat is zo belangrijk.

In feite is het een vorm van hersentraining.

Wat ik dus belangrijk vind in die lessen, zo belangrijk dat ik daar ook wel speciale aandacht aan wil geven, dat is wat bij jou als persoon in de weg zit om je vrij te voelen, en muziek te maken. Met name volwassenen.

Ik had bijvoorbeeld op een gegeven moment een leerling die zich niet goed kon ontspannen, en dan kan je eigenlijk heel moeilijk muziek maken. Want een gedeelte van je lijf moet heel los zijn. Je polsen moeten los zijn. Anders zit je jezelf fysiek in de weg. Dat laatste is soms een mentaal aspect. Dat trouwens ook invloed heeft op andere aspecten van je leven. Dan is het belangrijk om ontspanningsoefeningen in te bouwen. Niet alleen voor je pianospel, maar ook voor je gewone leven. En niet zulke gigantische eisen stellen. Bijvoorbeeld, niet iedere twee weken dat je les hebt een nieuw stuk willen nemen. Hoezo moet je iedere week een nieuw stuk? Je bent muziek aan het maken. En al doe je er drie maanden over, waar je steeds weer iets nieuws uit weet te halen, dat is toch ook prachtig.

clark-young-143623

Met volwassenen zijn mijn lessen anders dan met kinderen.

Ik geef graag les aan beginnende volwassenen. Vanaf 18 jaar en gemiddeld gevorderd. Niet echte gevorderden, want ik ben vooral goed in het mensen op weg helpen bij hun eerste stappen. De eerste vijf jaar van pianoles.

Ik geef mensen ook les vanaf het aller prilste begin, zonder dat je ooit iets aan muziek hebt gedaan. Omdat kinderen nog meer dan volwassenen die speelsheid hebben, is piano leren spelen voor hen iets nieuws en dus is het al gauw leuk. Ik werk dan heel veel met fantasiebeelden, met kinderen.

Omdat ik heel persoonlijk werk, met maatwerk, daar doe ik heel sterk aan, en als een kind bijvoorbeeld houdt van poezen en zelf ook poezen heeft, gaan we werken met poezen. Ik heb zelf ook twee poezen en één daarvan is zwart met wit en noem ik dan de pianopoes. Wat een poes allemaal doet, en dat dan spelen op de piano. Een poes die spint en een poes die springt, bespringt en sluipt, en hoe gaan we dat op die toetsen laten klinken. En heel die piano doet daar aan mee.

Terwijl, zoals ik vroeger pianoles kreeg… Dat was met één handje op één plekje zitten. En dan… Moet ook, want het is best wel moeilijk om dat te leren, maar ik begin daar niet mee. Ik begin met: de hele piano is van jou, en dan vanuit een beeld bij wat in dat kind leeft. Dus vanuit hun eigen leefwereld.

Het is best veel dat je moet leren: noten, hoe dat correspondeert met die toetsen, notenwaardes, ritme, maatsoorten. Dat is heel theoretisch allemaal, dus dat moet gewoon speels. En ik laat ze door de kamer lopen. Want lopen is ook maat. En dan ritmes oefenen en daar klap je dan bij.

Notenwaardes bijvoorbeeld… kwarten zijn dit (klapt) en twee keer zo snel zijn de achtsten. Met volwassenen kan dat ook helpen. Een leerling van mij is een echte techneut en die zei tegen mij: ik ga muziek maken om los te komen, en toen zei ik: OK, dan gaan we met jou door de kamer bewegen. Dat vond hij leuk.

Dus als iemand zegt: ik zit zo vast in een bepaald denkkader, dan weet ik wat ik moet gaan doen.

Het is heel goed om te gaan voelen vanuit je lijf. Want een bepaalde beat die zit in een muziekstuk kun je voelen. Dan hoef je helemaal niet te gaan zitten tellen, je voelt hem gewoon. Dat heeft ook weer een relatie met mijn oude vak ritmiek. En ritmiek is er om jou een muzikale basis te geven door middel van je lichaam. In allerlei bewegingen van je lichaam zit al een regelmaat. Lopen, en in het zwaaien van je armen zit ook een cadans. Dus daar kun je je op verlaten.

Muziek en beweging zit zo dicht bij elkaar dat het dezelfde terminologie en dynamiek heeft. Alles wat in muziek zit, zit ook in de dans bijvoorbeeld. En als je de muziek voelt in je lichaam, wordt het ook makkelijker om het te spelen. Sommige mensen vinden dat eng, en dan ga ik dat niet opdringen.

Ik maak een persoonlijk lesprogramma.

Of iemand moet zeggen dat hij of zij dat wel wil proberen. Proberen kan altijd, maar wat ik met kinderen of volwassenen doe is maatwerk.

De langste tijd dat ik met iemand heb gewerkt is twaalf jaar. Toen heb ik op een gegeven moment gezegd: je moet maar eens naar iemand anders gaan zoeken. Mij ken je nu wel. Ze wilde niet. Ik wil jou zei ze, maar ik zei: nee, je moet nu echt weg, dat is beter voor je. We hebben nog steeds contact en ik krijg nog wel eens kaartjes van haar en ze heeft een goede opvolger gevonden.

Je kunt bij mij een proefles krijgen, of een proefperiode, dat kan ook.

Soms komen mensen er achter dat ze een beeld hadden dat niet blijkt te kloppen. Dan houdt het op. En sommige kinderen houden het soms niet lang vol, dat vind ik wel jammer. Omdat… kinderen hebben hun ouders erbij nodig. Ze moeten echt door hun ouders geholpen worden om thuis ook te oefenen. Vaders en moeders moeten hun kind daarbij echt helpen, want een kind kan dat nog niet vanuit zichzelf. Elke dag oefenen, dat is echt een uitzondering.

En ook luisteren naar je kind en zeggen goed zo! Dat heb je nodig als kindje thuis. Dat heb je als volwassene ook nodig, maar kan je ietsje beter aan jezelf geven. Maar kinderen hebben dat zeker nodig.

Ik had één kindje, dat een liedje had geleerd: Mieke heeft een lammetje… en ik hoorde van haar moeder dat ze dat… Mieke heeft een lammetje, lammetje, lammetje, met drie vingers overal had zitten spelen, overal waar een piano stond. En daar is ze dan zo trots op, dat ze dat kan.

Maar thuis zelf oefenen, dat doet ze niet. Dus het plezier krijgen door iets zelf te oefenen en dan op een gegeven moment te merken nou kan ik het. Dat zijn dingen die kinderen nog niet kennen.

Iets overwinnen, ergens echt iets van jezelf in stoppen.

Aandacht, tijd, en als het dan gaat bloeien en groeien, dat is een heerlijke ervaring. Dan krijg je echt iets. Dat kun je niet kopen.

Wij leven zó in zo’n koopmaatschappij, dus dat moet je mensen soms echt weer opnieuw leren. Kinderen, en jongeren ook, door er elke week te zijn. Je gaat zo’n enorme kracht, je power, ontdekken, doordat je er voor gaat, en dat is zo’n heerlijke ervaring, heel erg fijn.

bertine-hobbelmanMaar vaak komen ze zover niet, het is voor ouders soms moeilijk om te stimuleren zonder dat het dwang wordt. Het is net als met liefde… als je zorg en aandacht besteedt aan iets dan geef je liefde, maar er ontstaat ook liefde. En dat krijg je ook terug. Ook liefde voor jezelf. Zorgen voor iets of iemand genereert liefde. Dus zorg en aandacht en liefde is hetzelfde… en dan vind ik het zo jammer om te zien dat mensen tegenwoordig zo vaak denken dat ze gelukkig kunnen worden van alleen maar dingen kopen.

Natuurlijk laten mensen zich er niet zomaar onder schoffelen, maar het is wel een hele sterke tendens. Iedereen wil geld en spullen hebben. Ik was eens in Nepal en in een winkeltje stonden vooraan allemaal Amerikaanse T-shirts en die prachtige Nepalese kleding helemaal achteraan.

Zo’n ontwikkeling is zo heel erg mainstream. En je bent een vreemde eend in de bijt als je wat dat betreft anders in het leven staat. Dus een zekere vorm van idealisme vindt ik geweldig. Omdat mensen zich er niet zomaar onder laten schoffelen. Juist door zorg en aandacht.

Wil je meer informatie over de pianolessen bij Bertine Hobbelman?

Bel met 06 48 03 75 15 of stuur een email aan: b.hobbelman@upcmail.nl.


Meer interviews met Rotterdamse ondernemers vind je bij Intermezzo.


INTERVIEW: HUUB KOCH. http://www.laatzienwatjewaardbent.nl
FOTOGRAFIE: UNSPLASH. https://unsplash.com
FOTO BERTINE HOBBELMAN: All Rights Reserved by Bertine Hobbelman.


About Huub Koch at Now or Never


HAVE QUESTIONS ABOUT ‘BE GOOD AND SHOW IT’?

– Visit my free consultations at ASK ME ANYTHING.
> SCHEDULED on Sundays in 2018 at 4:00 PM EST.


Advertenties

Een gedachte over “Intermezzo (1) Interview met pianodocente Bertine Hobbelman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close