8.3 Veerkracht. ‘Anders kijken’ naar de obstakels die de weg vormen.

Het belangrijkste dat mijn vader me ooit heeft geleerd is dat alles waar mensen waarde aan hechten relatief is. Twee dagen voordat Duitse bommenwerpers het centrum van Rotterdam veranderden in een rokende puinhoop, werd op verzoek van de Nederlandse regering het Noordereiland gebombardeerd door de RAF.

Vlak bij het huis van mijn grootouders lag het hoofdkwartier van de bezetters. De bom die bedoeld was om de strijd van de Rotterdamse Mariniers rond de maasbruggen te ondersteunen miste zijn doel. En kwam terecht op een brandstof opslagplaats van een winkel in kolen en petroleum – aan het begin van de Prins Hendriklaan. De brandweer had geen toegang tot dit gebied. Zodoende brandden alle huizen en de Kathedraal die aan deze laan gelegen waren stuk voor stuk af. De ouders en grootouders van mijn vader verloren al hun bezittingen. De zussen van mijn vader hun mooiste jurken, de poezen waren spoorloos en mijn vader moest zijn legendarische 78-toeren Big band Jazz grammofoonplaten verzameling – driehonderd stuks – achterlaten in de vlammen. Maar ze hadden het vege lijf gered. Dat deed hem beseffen dat het leven zelf het enige is dat echt belangrijk is.

jordy-meow-4843-unsplash

Beschavingen komen en gaan.

Wij mensen hebben een hoge dunk van onszelf. Geeft niks, mag best. Maar in het licht van de eeuwigheid stelt al die ijdelheid niks voor. ‘Wat denk je dat er overblijft van onze beschaving?’ vroeg een goede vriend ooit aan mij. ‘Waarschijnlijk de in beton gegoten viaducten, de knooppunten die je op verschillende plekken in ons land tegenkomt’ voegde hij daar aan toe. ‘Volgende generaties zullen met verbazing naar die mysterieuze objecten staan te kijken, en zich afvragen wat voor volkje dat was die dit soort monumenten wisten op te richten’. ‘Op dezelfde manier als wij nu staan te kijken naar Machu Picchu, de Piramiden en al die overblijfselen van verzonken werelden, al staan ze op een bergtop of in het zand. Daarom spreekt het Mythische verhaal van Atlantis ons zo aan’. ‘Maar dat is maar één van de vele verhalen. Voor onze jaartelling bestonden reeds honderden samenlevingen die technologisch hoog ontwikkeld waren, maar blijkbaar niet konden voorkomen dat ze ten onder zijn gegaan’. We schonken nog maar eens koffie in.

susana-fernandez-57999-unsplash

In september 1944 werd mijn vader bevrijd door de 101st Airborne Division van het Amerikaanse leger bij Son in Noord Brabant. Zonder de inspanningen van het Rode Leger uit Rusland, aan de andere kant van de rivier de Oder, was dat onmogelijk geweest. Het zijn voorbeelden van de kracht van het individu die boven zichzelf uitstijgt door de eigen belangen in dienst te stellen van het grotere geheel. Waar geen wil is, is een weg zegt een oude vechtkunst meester. Maar als wilskracht geleid wordt door een doel dat oprijst uit de wens de natuurlijke orde der dingen te herstellen, dan kunnen er wonderen gebeuren. Zo is de geschiedenis een eindeloos verhaal van opbouw, groei en vernietiging. Niets beklijft voor altijd.

Wat niet wil zeggen dat niets niet de moeite waard is.

Het universum waarin wij bestaan is een wonderlijke plek. Alles hangt met alles samen. Soms zie je opeens de samenhang van gebeurtenissen. Rotterdam. Dresden. Berlijn. Nagasaki en Hiroshima. Ze verrezen als een Phoenix uit hun eigen as. Geen woorden, maar daden. Handen uit de mouwen. Wat wederopbouw heet kent geen einde. De geschiedenis laat sporen na in de harten en de geesten van mensen. Als er iets is wat mensen overeind houdt in dat ‘niets’ dan is het liefde voor het leven.

evan-kirby-59715-unsplash

De mens is een ondernemend wezen.

Hier pakken we de draad weer op van ons oorspronkelijke verhaal. De titel van dit boek is: ‘Laat zien wat je waard bent’. Niet zomaar een kopschrift, het is er één met een staart. Als de grootste moeilijkheden overwonnen zijn, dan komt de rest vanzelf. In Nederland hebben we daar een spreekwoord voor: ‘komt men over de hond, dan komt men over de staart’. De zon schijnt vandaag op één van de laatste nazomerdagen van dit jaar. Ik had ook kunnen gaan fietsen langs de Rotte. Maar deze klus moest geklaard worden. Een boek schrijven is geen sinecure. Nog even en het is af.

Als je het vorige hoofdstuk gelezen hebt weet je dat het leven raar kan lopen. Zo gaat alles voor de wind, en opeens loopt het allemaal anders. Dan kan het jaren duren voor je voldoende energie en moed verzameld hebt om weer verder te gaan met waar je was gebleven. En waar je was gebleven is veranderd.

Wat ooit van waarde was is in een ander daglicht komen te staan. Zo worden de verhalen van mensen die moesten vluchten, immigreren, en een nieuw bestaan opbouwen als vreemdeling in een vreemd land, herkenbaar. Vier generaties geleden begon zo’n verhaal in mijn familie. Als je in Rotterdam woont, met 180+ nationaliteiten in één stad, kom je zulke verhalen dagelijks tegen in de mensen die deze stad bevolken. Ze getuigen van een veerkracht die soms tijd nodig heeft om tot resultaten te komen. Mensen zijn verhalen. Je kunt ze lezen als boeken. Als ze hun stem laten horen. Of woorden omzetten in daden. Dat kan overal.

Zeker in Rotterdam.

echo-grid-216858-unsplash

Er is genoeg voor iedereen.

Als ik mijn kennis en ervaring deel, wordt ik daar dan minder van? Welnee, een bron kan alleen bestaan als hij blijft stromen. Je kunt niet zeggen dat ‘iets’ jouw bezit is. Alles waar je als mens uit bestaat is je gegeven. Iedereen heeft wel iets in huis waarmee hij of zij weer waarde kan toevoegen aan anderen.

Helder krijgen wat jij in huis hebt, daar gaat dit boek over. En vervolgens hoe je daar een bestaan mee kunt opbouwen. En van betekenis kunt zijn. Als ZP-er, als ondernemer, of voor mijn part als lid van een team. Zodat je weer zin krijgt in het leven. Ook als je tegenslag hebt gekend en daar een prijs voor hebt moeten betalen. De prijs van te moeten lijden aan het leven. De prijs van leren omgaan met een grote leegte. De prijs van trauma, pijn, ziekte en dood. De prijs van verlies.

Het leven bestaat nu eenmaal niet ieder jaar uit winst en succes. Om te kunnen groeien moet je leren dat verliezen je helpt om illusies achter je te laten. Of oude patronen en levensfasen die tot je verleden behoren. Vernieuwing vraagt moed.

Toch komt er altijd weer een dag dat je kunt kijken naar je eigen verhaal – zonder oordeel. Om schijnbare wrange vruchten, te transformeren naar de zoete vrucht die leven heet. Pure energie. Omdat alles wat je meemaakt betekenis kan krijgen. Voor jezelf en van daaruit ook voor een ander. Obstakels vormen de weg.

Geeft niks – want opnieuw beginnen – dat kan altijd.

Luister maar naar het bonkende hart van de stad waar ik geboren werd.

HUUB KOCH


About Huub Koch at Now or Never


VOLGEND HOOFDSTUK >


Advertenties

5 gedachten over “8.3 Veerkracht. ‘Anders kijken’ naar de obstakels die de weg vormen.

  1. Leon van Bokhorst liked your post.

    Like

  2. Anton van Houdt liked your post

    Like

  3. Diny van den Bout vindt dit leuk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close