8.5 Ondernemen is als soep koken. Verander gerust het recept, maar kies altijd voor de hoogste kwaliteit.


De kunst van het maken van soep uitgelegd in minder dan 6 minuten, uitsluitend voor jou – een filosofie.

Het meest waardevolle geschenk dat een ontwerper een klant kan geven, is het geschenk van andermans tijd. Wij, die in interessante tijden leven, worden ondergedompeld in een oceaan van feiten, cijfers en statistieken. Omdat het veel melk kost om een beetje room te maken, moeten we ons afvragen: bestaan we nog? Kunnen we communiceren? Wat is de betekenis en waar kunnen we die vinden?


Introductie tot de kwaliteit van smaak.

In ons persoonlijke leven is conversatie de meest directe vorm van communicatie. Gesprekken kunnen op een rechttoe rechtaan manier werken, het kan ook een zeer verfijnde kunst zijn: de kunst om vrijuit persoonlijke meningen te delen.

De politiek van het persoonlijke heeft te maken met achtergrond, opleiding, geletterdheid en milieu. Gesprekken krijgen vorm door connotatie en implicatie en verwijzen daarmee naar een herinnering, een geschiedenis of een verleden. Of de afwezigheid van dergelijke kwaliteiten.


dan-michael-sinadjan-514614-unsplash

Smaak vergelijken met stilte.

Tegenwoordig behoren we niet langer tot het klassieke type mens, de homo universalis. We zijn homo singularis geworden, het type van de specialist.

Omdat het onderwijs tegenwoordig als een georganiseerd geheugenverlies fungeert, hebben we minder tijd en gevoel voor logica, de ontwikkeling van het denken en voor reflectie. Deze situatie kan bijdragen aan een gevoel van onzekerheid en gebrek aan begrip – in het geval van persoonlijke intenties.

Het kan ons zelfs sprakeloos maken op momenten dat we verder moeten gaan dan wijzen naar inherente betekenissen. We zoeken naar de bron van Eureka en Tada om antwoorden eenvoudig te laten lijken. We kunnen alleen onszelf voor de gek houden.


Gearriveerd: enige doens en latens.

De beschavingen uit het verleden gebruikten geloofsartikelen als argument en waren door hun aard meer authentiek. Onze postmoderne maatschappij consumeert beelden, die ons bevrijden van oude adagio’s en ons minder fanatiek maken. Het maakt ons als samenleving minder reëel, we vervelen ons sneller.

Verveling is een bron van ‘ennui’ en ‘spleen’, een gevoel van verlies van kracht, controle en richting – ooit beschreven door Charles Baudelaire in Les Fleurs du Mal – dat ruimte geeft aan een sterk verlangen naar het loslaten van alle nieuwigheden.

Wanneer dergelijke gevoelens een dominante factor worden, zullen ze ons de verbinding met de betekenis van taal doen verliezen. Het verlies van betekenis in onze syntaxis en vocabulaires komt tot uitdrukking in traagheid van begrip of homogeniteit in de onderwerpen van een gesprek.

Het maakt de dragers van onze communicatie tot een gesloten circuit of een gearchiveerde taal. Bestaat er nog hoop?


Zoeken naar het verloren avondmaal.

Een geletterdheid van woorden heeft betrekking op een individueel bewustzijn. Een geletterdheid van beelden heeft betrekking op een groepsbewustzijn. Tegenwoordig hebben afbeeldingen de overhand gekregen op woorden.

Het duurde eeuwen lang om te groeien van een verbale samenleving naar een mediacultuur. De hedendaagse cultuur wortelt in het domein van het mozaïek, de collage, de assemblage en de techniek van knippen en plakken. Woorden dienen nu als een verklaring van beelden.

Het beeld groeit zelfs in betekenis en kracht in combinatie met woorden die een ander verhaal vertellen. De vraag die door deze ontwikkeling gesteld wordt is: eten we soep of eten we de beelden van de soep?


rawpixel-749490-unsplash

Aankondiging van trek in goede soep.

Woorden verschrompelen nooit als een medium voor zingeving. Ze fungeren als een meditatie tussen taal en dood, liefde en transformatie en andere vormen van de kunst van communicatie: van proza tot poëzie tot goed geschreven reclameteksten.

Misschien zien we daarom een wereldwijde opleving en renaissance van de oude kunst van het verhalen vertellen. Een kunst die meer betrekking heeft op gevoelens dan op feiten. Een kunst die interactie gebruikt als open systeem. Een kunst die een dialoog voorspelt en het publiek een rol van participatie en samenwerking geeft.

‘Maar pas op’ zei de slak tegen de schrijver. ‘Jullie zijn merkwaardige wezens, die denken dat tekens schrijven op een velletje papier er voor kan zorgen dat de lezer – aan de andere kant – begrijpt wat je bedoelt. Dat mag je denken – maar er komt een dag dat je zult zien dat je daarmee te hoog gegrepen hebt’. En de slak ging er als een haas vandoor.


Laatste kans: bekijk de ingrediënten.

Naarmate feiten en gevoelens minder exact onder woorden worden gebracht, begint betekenis te zweven door beelden in beweging. Een dergelijke flexibiliteit van betekenis werkt als een caleidoscoop en vormt een meta-cultuur, met codes die horen bij een nieuwe geletterdheid. Versta je ze?

De geletterdheid van het beeld heeft zijn weg nog niet gevonden naar een woordenboek of de geschiedenis van de toekomst. Het verbergt zich in ivoren torens die de toegang ontzeggen aan bezoekers die gedoemd zijn om als verbijsterde of verbaasde toeschouwers te dienen.

In zo’n situatie kan een publiek het alleen maar oneens zijn en de boodschap tegenspreken, omdat ze hun persoonlijke rollen in het stuk niet kunnen herkennen. Ze worden buitenstaanders die het esoterische negeren.


De waarheid over soep.

In onze zoektocht naar nieuwe uitdrukkingen is het beeldscherm het innerlijke gezicht en een nieuwe vorm van privacy geworden. Het internet dient als een uitbreiding van het bewustzijn. Het werkt als verwijzer, als voer voor makers.

Een verfijnde vorm van expressie houdt verschillen in. Een wereld zonder verschillen wordt een wereld van onverschilligheid. Dit bewustzijn betreft de beheerder, de ontwerper, de uitgever, de toeschouwer, de burger en de consument.

Een nieuw type expressie omvat ook een bewustzijn van kunstmatigheid en realiteit – en hun relatie met impulsen, aspiraties, inspanningen, verlangens, motieven en thema’s. Omdat onze nieuwe communicatiemiddelen langzaam uit hun kindertijd groeien, kunnen ze niet anders zijn dan ontwikkeling zonder einde. Dat laatste plaatst ons tussen twee stoelen. We zijn thuislozen.


joshua-newton-146009-unsplash

De geheimen van de chef behoren tot de gemoedstoestand van de ‘maitre’.

Terwijl we de ervaring van het publiek opnemen in onze taal, worden het product en de reactie van het publiek een complex patroon. Een patroon dat zijn wortels heeft en verbonden is met sjamanistische rituelen.

Hoewel de eigenlijke vertaling van een dergelijk ritueel niet hetzelfde is als de kunst van het genezen, incorporeert zulke ‘daadkracht’ wel schoonheid, verleiding, illusie, hallucinatie, betovering, metafoor, en icoon – en dient als een onbetrouwbare gids naar een verheven vorm van perceptie.

Zulke daadkracht kan dus een spook creëren, een losgeslagen geest, die het niveau van illusie bepaalt. Illusie als een verzameling van intenties. Zo’n spel met betekenis kan leiden tot een aura dat betrekking heeft op de werkelijke betekenis of een gevoel van onechtheid dat verveling oproept.

Deze verveling draagt bij aan de verstoring van de samenleving door onbalans te creëren. Zowel in de geest van de maker als in de geest van de toeschouwer.


Vergeet ingeblikte soep. Ga voor het echte werk. Dit is het recept!

In tijden van magie of obsceniteit worden we geconfronteerd met de kairos van verlangen, de uitdaging om op het juiste moment op te staan en het juiste te doen. Het is de eidos, de aard van de dingen, die te vinden is in het punctum, het detail. Door te groeien buiten louter studium: ik vind het leuk of ik vind het niet leuk, kunnen we levendigheid, rechtschapenheid en juistheid bereiken.


Hoe maak je soep en verbeter je gezond verstand door een keuze?

Informatie is verslavend en creëert een kunstmatig paradijs. Het is geen vraag meer of we geïnformeerd worden of niet. De echte vraag is of teveel informatie of te goed geïnformeerd zijn, ons leeg of hol maakt. De geest oplost in de vloedgolf.

De hedendaagse rol van de mediamaker is een functie die acteert als navigator door de oceaan van gegevens. We kunnen een gemeenschappelijke basis vinden door data om te zetten in informatie en informatie in kennis en betekenis. Maar we moeten uiteindelijk een keuze maken. Een keuze tussen extase en onschuld.

Al was het maar om ons gezond verstand te behouden.


denys-argyriou-453348-unsplash


WAAR ECHTE SOEP VAN GEMAAKT IS.

Nog niet zo heel lang geleden was er een land genaamd Terra Vulgaris – verdeeld in twee stukken, met in het midden een niemandsland – en een brandend hekwerk. Aan de ene kant van het hek woonde een verzameling ‘zogenaamde’ grafisch ontwerpers. Ze noemden zichzelf ‘De Stam’. Aan de andere kant van het hek woonde een gemeenschap van ‘zeldzame’ professionals, reclamemensen, gewoonlijk ‘De Kudde’ genoemd. De Stam leefde in grotten van voor de hand liggende onbekendheid. Ze werden gevoed door persoonlijke obsessies. De Kudde had zich gevestigd in tenten van gedrag en respons. Ze fluisterden bekentenissen over ondernemerschap en winst en soms deden ze dit hardop.

Op een zonnige dag werden de Stam en de Kudde wakker, keken buiten hun grotten en tenten en moesten toegeven dat er iets was veranderd in het landschap. Wat is er gebeurd? Het – het was het hek – het hek tussen – hun arena’s van prestaties die – verdwenen was!

Dit hek, genaamd ‘de ijdelheid van de dag’, was zo volledig verdwenen dat zijn afwezigheid galmde door de lucht, door de dag en de nacht, wat op elke verzamelde geest een uitwerking had. Zodra De Stam en De Kudde weer bij zinnen kwamen, werden ze zich bewust van een tweede grote verandering.

Wat ooit het niemandsland was, leek bezet te zijn door een grote groep ‘zogenaamde’ mensen: het Publiek, alias of aka ‘De Zwerm’.

Het bestaan van deze wezens leek een bemestend effect te hebben op het niemandsland. Door dit effect steeg dat niemandsland, plotseling en gewelddadig, uit boven zijn tweedimensionale slaap en werd een multimediale-speelplaats voor rusteloze geesten en de volgelingen van stijl en modes.

john-ruddock-467766-unsplash

De Zwerm leefde in slimme voertuigen van publieke opinies. Ze leken op zending te zijn en voorstanders van betekenis. Ongewapend, onbeschaamd, en ongeautoriseerd. Dus onverkort – geboren uit hyperlinks en pixels.

Die ochtend kwam De Stam uit zijn koude gesloten circuits van Boheemse arrogantie om te kijken en vooral om De Zwerm te zien bewegen. Op hetzelfde moment dat De Kudde uit zijn ongeduldige standaardstrategieën was gestapt om dit nieuws te voelen en te horen. Direct na dit moment begon De Zwerm in en uit het niemandsland te trekken, heen en weer waaiend, tussen de domeinen van De Kudde en De Stam. Daar kozen zij de ingrediënten die ze leuk vonden, want dat leek voor hen het belangrijkst te zijn: een beetje concept en een crispy byte van ambacht, werden gemengd met gekruide typografie en lay-out, beelden, identiteit en ideeën – verzameld in een enorme smeltkroes die ‘De Kom’ werd genoemd.

De Zwerm begon te roeren, in de berichten en de betekenissen – en de gereedschappen van de Stam en de Kudde te mengen tot het kookpunt bereikt was. Toen de soep klaar was en De Zwerm had geproefd stapte een van hen uit de menigte en zei: Ah, dit smaakt naar interactie en dialoog.

De Stam en De Kudde wilden niet achterblijven. Samen wilden ze het vertrouwen en de aandacht van De Zwerm winnen en dit deden ze door te schreeuwen en berouwvol om vergeving te vragen: geef ons transformatie en een beetje inzicht.

De Zwerm was niet onder de indruk, noch geamuseerd door het zuchten van De Stam en De Kudde, maar ze stonden wel even stil. Toen gaven ze hun bekers plotseling aan De Stam en De Kudde zodat zij ook van deze pittige substantie konden eten. Terwijl zij de soep doorslikten, werden hun hoofden zo rood als de hel en begonnen ze te zweten als gekken. Plots was er een verwoestende stilte – gevolgd door chaotische kreten en gelach: dit smaakt naar inspiratie.

Dit geluid riep een reactie op bij De Zwerm, die zich verplicht voelde door het hernieuwde conceptuele bewustzijn van De Stam en De Kudde. De smaak van de soep had gediend als een centrifugerende kracht die de gezamenlijke inspanningen van De Stam, De Kudde en De Zwerm naar een nieuwe hoogte bracht.

En zo gebeurde het dat Terra Vulgaris werd ingericht met nieuwe soorten relaties tussen betekenis en begrip, tussen gebruikers, bezoekers en overtreders van de regels, en tussen De Stam, De Kudde en De Zwerm.

Het vernieuwde land kreeg vorm rond De Kom, vond een persoonlijke ‘tone-of-voice’ en kreeg een consistent uiterlijk.

Natuurlijk kan ik je niet vertellen waar dat land is, omdat het een klein zondig geheimpje is – dat verborgen ligt tussen de bergen van discipline, idee en creatie.

Hmmm. Dit is erg lekkere soep en natuurlijk kan je moeder beter dan dat, maar als je hoog genoeg op de toppen van niemandsland klimt, zie je het grote plaatje.

Maar pas op – dit mag je nooit vergeten – Terra Vulgaris is ‘het spul’ waar dromen van worden gemaakt, net als deze soep, en daarom is dit een verhaal dat eigenlijk nooit aan jou verteld mocht worden, tenminste, als je niet behoort tot De Stam en De Kudde of De Zwerm.

HUUB KOCH


About Huub Koch at Now or Never


VOLGEND HOOFDSTUK (DE LAATSTE) >


Advertenties

4 gedachten over “8.5 Ondernemen is als soep koken. Verander gerust het recept, maar kies altijd voor de hoogste kwaliteit.

  1. Ans Bergmans vindt dit leuk.

    Like

  2. Leo Viëtor vindt dit leuk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close